ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಾಳು… ಕಥೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ

ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆ.

ನಗರದ ಜನರು ಮಲಗಿದ್ದರು ಮೇಲಿನ ಮಾತು  . ಆದರೆ ನಿರಂಜನ್‌ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಡಿಯಾರ ಮಾತ್ರ ನಿದ್ರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟಿಕ್‌ಟಿಕ್‌ ಶಬ್ದವೂ ಅವನೊಳಗಿನ ಮೌನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ದೀಪಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಹನ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಅವನೊಳಗೆ?

ಒಂದು ಯುದ್ಧ.

ನಿರಂಜನ್ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ದೈಹಿಕ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದ. ತನ್ನ ದೇಹದ ಮಿತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಆದರೆ ದೇಹದ ನೋವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡಿದ್ದು, ಸಮಾಜ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕಲ್ಪನೆ.

“ನಿನ್ನಿಂದ ಇದು ಕಷ್ಟ.”

“ನೀನು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀಯ?”

“ನಿನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರಬಹುದು.”

ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕರುಣೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು.

ನಂತರ ಅವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನ ಸ್ವಂತ ಧ್ವನಿಯಾದವು.

“ಬಹುಶಃ ನನ್ನಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಮೇಲಿನ ಮಾತು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಕೀಲಿ ಕೈ ಕೊಡುವಂತಿತ್ತು ಆದರೆ ಕೀಲಿ ಕೈಯ ಕಿರು ನಗೆಗೆ ತನ್ನ ಕಿರಿದಾದ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ 

ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಜಗತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಸೋಲುತ್ತಾನೆ.

ನಿರಂಜನ್ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಅಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಅವನು ಜನರಿಂದ ದೂರವಾಗತೊಡಗಿದ.

ಫೋನ್‌ ಕರೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನಿಂತಿತು.

ನಗು ಕೃತಕವಾಯಿತು.

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೆರಳಿನಂತಿತ್ತು.

ನಂತರ ಅದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಯಿತು.

ನಂತರ ಅದು ಉತ್ತರದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.

“ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ?”

ಅವನು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.

ಆದರೆ ಆ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತೆ ಬಂತು.

ಮತ್ತೆ.

ಅವನಿಗೆ ಜೀವನ ಬೇಡವೆಂದು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು

ಈ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಿ.

ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನು ಅರಿತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ.

ಅವನು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆರೆದ.

ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಕಾವ್ಯವಲ್ಲ; ಡಿ.ವಿ. ಗುಂಡಪ್ಪನ ಕಗ್ಗ.

ಅವನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ.

ಅವನು ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದ.

ಕಗ್ಗ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ  ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು 

ಮನುಷ್ಯ ಯಾರು?

ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವೇನು?

ನಾವು ತಿಳಿದಿರುವುದು ಎಷ್ಟು?

ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದು ಎಷ್ಟು?

ನಿರಂಜನ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ.

“ನಾನು ಆತ್ಮವನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

“ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇನು?”

ಅದು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಅವನು ದೇವರನ್ನು ನಂಬದಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಆತ್ಮವನ್ನು ನಂಬದಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಅವನು ಮರಣದ ನಂತರ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬದಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಉಪಯುಕ್ತನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿತ್ತು.

ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—

ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಆತ್ಮದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಜೀವನ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿಸಬಹುದು.

ನಾವು ಶಾಶ್ವತ ಆತ್ಮವನ್ನು ನಂಬದಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರು ನಿಜ.

ಒಂದು ನಗು ನಿಜ.

ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣ ನಿಜ.

ನಾವು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೊಡುವ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ನಿಜ.

ಹಾಗಾದರೆ ಜೀವನ ಅರ್ಥಹೀನವೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು?

ಅವನಿಗೆ Viktor Frankl ಅವರ Man’s Search for Meaning ನೆನಪಾಯಿತು.

ವಿಕ್ಟರ್ ಫ್ರಾಂಕಲ್ ಅವರು ಆಸ್ಟ್ರಿಯಾದ ಮನೋವೈದ್ಯ (Psychiatrist) ಮತ್ತು ನರವಿಜ್ಞಾನಿ (Neurologist) ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರು Logotherapy ಎಂಬ ಮನೋಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವಿದೆ ಎಂಬ ಹುಡುಕಾಟವೇ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕಷ್ಟಕರ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಪ್ರಮುಖ ಚಿಂತನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ನಾಜಿ ಕಾನ್ಸಂಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜೀವನ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ತಾವು ಬರೆದಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಈ ಭೀಕರ ಅನುಭವಗಳ ನಂತರ ಅವರು “Man’s Search for Meaning” ಕೃತಿಯನ್ನು ಬರೆದರು.

ನಿರಂಜನ್ ಈ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ:

“ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರವೂ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದಾದರೆ, ನನ್ನ ದೇಹದ ಮಿತಿಗಳು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲವು

ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನು ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಬಹುದು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಲ್ವಿಯಾ ಪ್ಲಾತ್ ಅವರ The Bell Jar ಕಾದಂಬರಿಯ ನಾಯಕಿ ಎಸ್ತರ್ ಗ್ರೀನ್‌ವುಡ್‌ (Esther Greenwood) ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರು, ಅವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಅಥವಾ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾದಂಬರಿಯ “bell jar” ರೂಪಕವು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಆವರಿಸಿರುವ ಅದೃಶ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿರಂಜನ್‌ಗೂ ಇದೇ ಭಾವನೆ ಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನು ಅದರಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದವನಂತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ದೈಹಿಕ ಮಿತಿಗಿಂತಲೂ, “ನನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಗಾಜಿನ ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು

ನಂತರ ಅವನಿಗೆ The Bell Jarನ ಎಸ್ತರ್ ನೆನಪಾದಳು.

ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಗಾಜಿನ ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಂತೆ ಅನಿಸುವ ಮನಸ್ಸು.

ನಿರಂಜನ್ ಕೂಡ ಅಂತಹ ಗಾಜಿನೊಳಗಿದ್ದ.

ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು—

ಗಾಜು ಅವನ ದೇಹವಲ್ಲ.

ಅವನು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸೆಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ತೀರ್ಪು ನಿಜವಾದ ಗಾಜಾಗಿತ್ತು 

“ನಾನು ಅಂಗವಿಕಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ” — ಇದು ಸತ್ಯ.

“ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮೌಲ್ಯವಿಲ್ಲ” — ಇದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ.

ಆ ಎರಡು ವಾಕ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವೇ ಅವನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ.

ಮುಂದಿನ ದಿನ ಅವನು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ವೃತ್ತಿಪರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಮಾತನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹೇಳಿದ.

“ನನಗೆ ಬದುಕಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಅವನ ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವರು ಕೇಳಿದರು,

“ನಿನಗೆ ಬದುಕು ಬೇಡವೇ, ಅಥವಾ ಹೀಗೆ ಬದುಕುವುದು ಬೇಡವೇ?”

ನಿರಂಜನ್ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು.

“ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…”

ಆ “ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಅವನ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.

ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಆರಂಭವಾದವು.

ತನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಕಲಿತ.

“ನಾನು ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಾಗ,

“ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ. ಇದು ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನೊಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಳುವಾಯಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ತೆರೆದ.

ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ.

ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಗ.

ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲ, ಮರಣವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಗೀತೆಯ ತತ್ತ್ವ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತ್ತು.

ನಿರಂಜನ್ ಇನ್ನೂ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ.

“ಆತ್ಮ ನಿಜವೇ?” ಎಂಬುದರ ಬದಲು—

“ನನ್ನ ದೇಹದ ಮಿತಿಯೇ ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ?”

ಅವನೊಳಗೆ ಉತ್ತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೂಡಿತು.

ಇಲ್ಲ.

ದೇಹ ಅವನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗ.

ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯಲ್ಲ.

ಅವನಿಗೆ ಗೀತೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಂತನೆ ನೆನಪಾಯಿತು—ಕರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಗಮನ, ಫಲದ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಬಂಧನವಲ್ಲ.

ಬಹುಶಃ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೊಡ್ಡ ಜಯ ಸಾಧಿಸಲು ಅಲ್ಲ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದುಕುವುದೇ ಸಾಕು.

ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ.

ಒಂದು ಕೆಲಸ.

ಒಂದು ಮಾತು.

ಒಂದು ಉಸಿರು.

ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ.

ಹೀಗೆ ಜೀವನ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು.

ನಿರಂಜನ್‌ನ ದೇಹ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡುವ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಬದಲಾಯಿತು.

ಅವನಿಗೆ ಈಗ ತನ್ನ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ತನ್ನ ಗುರುತಿನ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ಮೌಲ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದ,

“ನಿಮಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?”

ನಿರಂಜನ್ ನಕ್ಕ.

ಆಗುತ್ತದೆ 

“ಆದರೂ ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೀರಿ?”

ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.

“ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಜೀವನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದ.

“ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾಳೆಯವರೆಗೆ ತಲುಪುವುದೇ ನನ್ನ ಗುರಿ.”

ಆ ಯುವಕ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ನಿರಂಜನ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದ.

“ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ—ನಾನು ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಪುಸ್ತಕ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಆ ಮಾತು ಹೇಳುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನು.

ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆ.

ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ.

ಭಗವದ್ಗೀತೆ.

ಮತ್ತು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ.

“ಜೀವನ ಯಾಕೆ?”

ಈಗ ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು.

ತನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು.

ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು.

ಯಾರಿಗಾದರೂ ಧೈರ್ಯವಾಗಲು.

ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೀಪವಾಗಿಸಲು.

ಆತ್ಮ ಇದೆ ಎಂದು ನಂಬುವವನಿಗೂ ಬದುಕು ಅಮೂಲ್ಯ.

ಆತ್ಮ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬುವವನಿಗೂ ಬದುಕು ಅಮೂಲ್ಯ.

ಏಕೆಂದರೆ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ—

ಈ ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.

ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

ಮರಣದ ನಂತರ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದೂ ನಮಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ನಿಜ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿರಂಜನ್ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—

“ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಾಳಬೇಕಿತ್ತು.”

ಒಂದು ಕ್ಷಣ.

ಅಷ್ಟೇ.

ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಬಂತು.

ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂತು.

ಆ ಬೆಳಗ್ಗಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಗಳು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಿತು—

ಮುಂದುವರಿಯಲು ಕಾರಣ.ವಾಯಿತು  

ವಿಶ್ವ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ತಡೆ ದಿನ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದೇಶವೂ ಇದೇ.

ಯಾರಾದರೂ “ನನಗೆ ಬದುಕಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದಾಗ, ಅವರ ನೋವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೀರ್ಪು ಮಾಡಬೇಡಿ.

ಅವರಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುವ ಮೊದಲು ಕೇಳಿ.

ಅವರನ್ನು ದುರ್ಬಲರೆಂದು ಕರೆಯುವ ಮೊದಲು ಅವರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಅವರು ತಕ್ಷಣದ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಬಿಡಬೇಡಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ವೃತ್ತಿಪರರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಲು ನೆರವಾಗಿ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು—

“ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.”

ಎಂಬ ಒಂದು ಧ್ವನಿ.

ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಆ ಧ್ವನಿಯ ನಂತರ ಬರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಮಾತು—

“ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಾಳು… ಕಥೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ.”  

                                                                                                                                     - ಅಕ್ಷತ್  ಹೆಗಡೆ