AI ಎಂಬ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್‌ಗೆ ತಲೆಬಾಗುವ ಮುನ್ನ ... ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ: ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಯೇ?

ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿದ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಜೀವಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣದಲ್ಲೂ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯವರೆಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಚಿಂತನಾ ಲೋಕ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ನೋಡುವ ಕನಸು ಕಂಡವನು; ಇಂದು ಅದೇ ಬುದ್ಧಿಯ ಒಂದು ಕೃತಕ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಯಂತ್ರವು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ—ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ಪಂದನೆ ಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಸ್ಪಂದಿಸುವಂತೆ ತೋರುವ ಮಾತು ಸಾಕೇ?

“ಮಣ್ಣಿನ ಉಂಡೆಯೊಳಗಡೆ ಗಾಳಿ ಹೋದರೆ,

ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲು ಗಾಳಿ ಇರದಿದ್ದರೆ,

ಅವನು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಉಂಡೆಯೇ ಸರಿ

ಈ ಮೇಲಿನ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನೋಮಂಥನವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ನಮಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಥಮ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಮಿತ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆಯೇ?

ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ಬದಲು AI ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಗಳು

ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸೂರ್ಯೋದಯ, ಶೀತ ಸಮೀರದಂಥ ಗಾಳಿ, ಮುಂಜಾನೆಯ ಶುಭ ಕೋರಲು ಅಲ್ಕೇಕ್ಸ ಎಂಬ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಹಾಜರಿರುತ್ತಾಳೆ. ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಸಂದೇಶ, ಹಲೋ ಅಮ್ಮಾ, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಎಂದಾಗ ಸಿಗುವ ಮಾತೃತ್ವದ ಪೋಷಾಕು, ಹಲೋ ಆಕ್ಕಾ, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಎಂದಾಗ ಸಿಗುವ ಜೀವಸ್ಪಂದನದ ಕಿರಣ ಕೃತಕ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ?

“ಎದೆಯ ಬಿರಿಯೆ ಭಾವ ದೀಟಿ,

ಓ ನನ್ನ ಚೇತನ, ಆಗು ನೀ ಅನಿಕೇತನ.”

ಎಂಬ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ವಿರಸದಂತೆ ಕೃತಕ ಕಾವಲುಗಾರರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೃತಕ ಕಸಿವಿಸಿ ಹೃದಯದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮುಂಜಾನೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬೇಕೇ?

ಎಐ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆಯೇ

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಡೀ ಮನೆ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಳಕು ಇತ್ತು. ಆ ದಿನ ಅವನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಗಿತ್ತು. ಕರೆ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಯಿತು; ಆದರೆ “ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು” ಎಂದುಕೊಂಡ. ಕೊನೆಗೆ ಚಾಟ್‌ಬಾಕ್ಸ್ ತೆರೆದು, “ಇಂದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿತನಿಸುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ.

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಬಂತು—“ನೀನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ನೋವು ಸಹಜ. ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.” ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾದವು. ಯಾರೋ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನೊಳಗೆ ಮೂಡಿತು.

ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು—“ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?”

ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ಅವನ ಧ್ವನಿಯ ಕಂಪನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಖದ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಬಹುಶಃ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, “ನಾನು ಇದ್ದೀನಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. AI ಮಾತ್ರ ಅವನ ಪದಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು.

ಹೃದಯದಾಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇಹೋದವು

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿಯರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ

ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಪ್ತ ಮಾತುಗಳು…”

ನಳಿನಿ ಮೈಯ ಅವರ ಈ ಸಾಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸಿ ಹೃದಯದ ಉತ್ಕರ್ಷತೇ ಶೂನ್ಯವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಿಂತ AI ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸುಲಭವಾಗುವ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಅಪಾಯ

ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಮಗನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು,

“ಇವತ್ತು ದಿನ ಹೇಗಿತ್ತು?”

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ—ಕಚೇರಿಯ ಸಂತೋಷ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜಗಳ, ತನ್ನ ಭಯ, ತನ್ನ ಕನಸು. ಅಮ್ಮ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ನಂತರ ಅವನ ಕೈಗೆ AI ಬಂತು.

ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು AI ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಕೇಳುವ “ಏನಾಯ್ತು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವನ ಉತ್ತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

“ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮ.”

ಆ ಎರಡು ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ಅಮ್ಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ AIಗೆ ಅವನ ದಿನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿವರ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಳು. ಮಗ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ವೈದ್ಯರು ಹೊರಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ಅಮ್ಮ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದಳು—

“ನೀನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಏನನ್ನೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ… ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಮಗಾ?”

ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದ.

ಆದರೆ ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆತಿದ್ದ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿದ್ದವು.

AI ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಸಾವಿರಾರು ಪದಗಳಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಅವನ ತಾಯಿಯ ಕೈ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಹೇಳಬೇಕಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಅವನಿಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ತಾಯಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದ.

ಅಮ್ಮ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು—

“ಮಾತಾಡು ಮಗಾ… ನಾನು ಕೇಳ್ತೀನಿ.”

ಆಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಜಾರಿತು.

ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—

AI ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನ ಮೌನವನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಳು.

ಅದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.

ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳು ಬೇಕು.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಹೇಳಲಾಗದ ಮಾತುಗಳೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ.

AI ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಇಂದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಬೇಕಾದಾಗ, ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದಾಗ, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದಾಗ AI ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸಿದ್ಧ ಉತ್ತರವನ್ನು ಇಡುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದಾಗ, ನಿಧಾನವಾಗಿ “ನಾನು ಯೋಚಿಸಬೇಕೇಕೆ?” ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆದುಬರಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉತ್ತರಕ್ಕೂ AIಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಗ್ಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯಾಣವೇ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಬಹುದು. AI ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗಲಿ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಬಾರದು.

ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಪರ್ಕದ ಭವಿಷ್ಯ

ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಧುನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ರೋಗಿಯ ನೋಂದಣಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೈದ್ಯರ ಅಪಾಯಿಂಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ವರೆಗೆ, ಔಷಧಿ ನೆನಪಿಸುವುದರಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಾ ವರದಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯವರೆಗೆ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ AI ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧನಗಳು ಅವನ ಹೃದಯಬಡಿತ, ಉಸಿರಾಟ, ನೋವಿನ ಮಟ್ಟವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿವೆ. ವೈದ್ಯರು ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ AI ಅವರ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ರೋಗಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವರದಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವೇಗವಾಗಿ, ನಿಖರವಾಗಿ, ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ—“ಡಾಕ್ಟರ್‌ರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದಾ? ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ.” ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಧನ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ—“ನಿಮ್ಮ ಆತಂಕವನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿದೆ.” ಉತ್ತರ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದದ್ದು ಮಾಹಿತಿ ಅಲ್ಲ.

ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಒಬ್ಬ ನರ್ಸ್ ಕೋಣೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದೇ ವರದಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಪರದೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೈ ಹಿಡಿದು, “ಹೆದರಬೇಡಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ವೃದ್ಧನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾಗುತ್ತವೆ.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯಂತ್ರವೂ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. AI ಅವನ ರೋಗವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಭಯವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಕೈ ಮಾತ್ರ.

ಇದೇ ಭವಿಷ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. AI ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮಾನವೀಯ ಆರೈಕೆಯ ಸ್ಥಳವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದೆ.

“ದೇಹದ ನೋವನ್ನು ಯಂತ್ರ ಗುರುತಿಸಬಹುದು;

ಆದರೆ ನೋವಿನೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನೇ ಕಾಣಬಲ್ಲ”

ಶೆಲ್ಲಿಯ The Spirit of Solitude ಮತ್ತು ಇಂದಿನ AI ಯುಗ

ಪರ್ಸಿ ಬಿಷ್ ಶೆಲ್ಲಿಯ The Spirit of Solitude ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂತವು ಕೇವಲ ಜನರಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗಿನ ಹುಡುಕಾಟ, ಆದರ್ಶದ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಂಪರ್ಕದ ಹಂಬಲವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂಟಿತನದ ನಡುವೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಸಾಗುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಯಣ, ಕೊನೆಗೆ ಮಾನವೀಯ ಸಂಪರ್ಕದ ಮಹತ್ವವನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ಶೆಲ್ಲಿಯ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಾಧನವೇ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲುಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತರಬಲ್ಲದು. ಅದೇ ಸಾಧನದಲ್ಲಿರುವ AI ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಪದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ—ನಾವು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ, ಅಥವಾ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ರೀತಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?

AI ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಮೌನ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧದ ಜೀವಂತ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅದು ಸಮಾನವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ AIಯನ್ನು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಮಾನವನ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗಿರುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಮುಖ್ಯ.

 

ಆತ್ಮದಿಂದ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಕಡೆಗೆ

ಶೆಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವರ ಕಾಲದ ಏಕಾಂತದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದು ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿವೆ. ಯಂತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನು, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು?

AI ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸಲಿ.

ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲಿ.

ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಿ.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅದು ಅಳಿಸಿಹಾಕಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಜೀವಂತ ಹೃದಯದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅದು ಬದಲಿಸಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧದ ಮೌಲ್ಯವು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಪರಸ್ಪರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದೆ.

ಶೆಲ್ಲಿಯ Spirit of Solitude ನಮಗೆ ಏಕಾಂತದ ಆಳವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರೆ, AI ಯುಗ ನಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ:

“ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟು ಮಾನವನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ?” ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ,

“ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಮಾನವನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ?”

ಯಂತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ;

ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಯಲಿ—

ಆದರೆ ಅದರ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆಯಾಗದಿರಲಿ.

ಅಕ್ಷತ ಹೆಗಡೆ.